قَدِ انْخَزَلَتْ عَطِیّاتُکُمْ مِنَ الْحَرامِ وَمُلِئَتْ بُطُونُکُمْ مِنَ الْحَرام فَطَبعَاللّهُ عَلى قُلُوبِکُمْ

پول و هدایای زیادی از حرام به شما رسیده و شکم‌های شما از لقمه‌ی حرام پر شده و خدا اینچنین بر قلوب شما مهر زده (که سخن حق بر شما کارگر نمی‌افتد.)

راستی اگر دختری به این شکل در غزه کشته شده بود، چند روز در میدان فلسطین راهپیمایی راه می‌انداختیم و چقدر به صهیونیست فحش می‌دادیم که آی قاتلین جنایت کار. چقدر دم از حقوق بشر می‌زدیم و چند روز عزای عمومی اعلام می‌کردیم؟

این رفتاری که ما با خودمان داریم (رفتار بعضی از دوستان به ظاهر متدین) رفتاری است که اسرائيلی با فلسطينی نکرد. آن‌ها سال‌هاست پس از جنگ‌های صليبی و غيره به خون هم تشنه‌اند. دينشان، نژادشان، عقايدشان، قانونشان، زبانشان با هم يکی نيست ولی اين چنين با هم نکردند که ما می‌کنیم. من هرچه به عکس این کشته‌ها شده‌ها نگاه می‌کنم شور می‌بینم ولی شر نه.

به قول شخصی اگر موسوی و رضايی در جنگ شهيد شده بودند همين ها عکس‌هايشان را به ديوار می‌زدند و هر روز وصيت‌نامه‌هايشان را می‌خواندند؛ اما چون امروز زنده‌اند و دگرانديش به بهانه‌ی عکسشان دانشجوی بيگناه را می‌کشند.