ماه امشب به طرز خیره‌ کننده‌ای زیبا بود. آنقدر که همه‌ی درس را گذاشتم زمین و تا مرز لرزیدن از سرما روی پشت بوم نگاهش کردم.

انگار کلی حرف داشتیم با هم. گویا اون هم دلش پر بود.

پ‌ن 1: از جمادی مردم و نامی شدم

و ز نما مردم به حیوان بر زدم

مردم از حیوانی و آدم شدم

پس چه ترسم کی ز مردن کم شدم

پ‌ن 2: من به آنان گفتم

آفتابی لب درگاه شماست

که اگر در بگشایید به رفتار شما می‌تابد

.

.

.

و من آنان را به صدای قدم پیک بشارت دادم

و به نزدیکی روز و به افزایش رنگ

به طنین گل سرخ پشت پرچین سخن‌های درشت

.

.

.

سر هر کوه رسولی دیدند

ابر انکار به دوش آوردند

باد را نازل کردیم

تا کلاه از سرشان بردارد

خانه‌هاشان پر داوودی بود

چشمشان رابستیم

دستشان را نرساندیم به سرشاخه‌ی هوش

جیبشان را پر عادت کردیم

خوابشان را به صدای سفر آینه‌ها آشفتیم

سرتیپ فوزی السعد فرمانده توپخانه مسقر در السبیه. او مسئول به توپ بستن حسینیه‌ آبادان در شب عاشورا است. وقتی دستور آتش توپخانه از بغداد آمد سرتیپ احمد علوان سرپیچی کرد. او همان روز با یک جیپ به عقبه منتقل شد و به زندان افتاد. پس از او سرتیپ فوزی‌السعد فرماندهی توپخانه را به عهده گرفت.  خبر این بود که هنگام نماز مغرب بخش اعظم نیروهای ایرانی برای اقامه نماز و عزاداری در شب عاشورا در حسینیه اجتماع خواهند کرد. آبادان در محاصره‌ عراقی‌ها بود. عبد گفت: من آنجا بودم. بعد از خلع سرتیپ احمد علوان کسی جرات سرپیچی نداشت. همه می‌دانستند که به توپ بستن حسینیه آن هم هنگام اقامه نماز کاری غیر انسانی و غیر شرعی است. با این حال سرتیپ جانشین دستور آتش را صادر کرد و حسینیه دقیقا در هنگام اقامه نماز مغرب و در شب عاشورای 1981 به توپ بسته شد. خبری که نیروهای نفوذی عراق دادند باعث شهادت و زخمی شدن بیش از 200 نفر در آن شب شد.

عبد گفت: سال‌ها از جنگ گذشت. می‌خواستم بدانم سرتیپ فوزی کجاست و چه می‌کند. آدرس او را در بغداد و در منطقه‌ای فقیر نشین در حومه شهر پیدا کردم و به سراغش رفتم. شنیده‌ بودم که بیمار است.

وقتی او را دیدم باور کردنی نبود. دو پای او قطع شده بود و دست راست‌ش از کتف کنده شده بود. انگار دست راستش را همراه با بخشی از سینه تراشیده بودند. مرا که دید زار زار مثل بچه گریه می‌کرد. می‌خواستم از او بپرسم آن حادثه در شب عاشورا را یادت هست. اما او خودش بلافاصله قبل از هر سئوالی گفت: آن شب را یادت هست. 13 سال است با این وضع تاوان یک دستور به توپ بستن حسینیه را می‌دهم. عبد گفت: برایم عجیب بود که او در فقر کاملی به سر می‌برد.

ببین بابانوئل فردا آخرین روزی است که در خونه رو باز می‌کنم و پشتش رو نگاه می‌کنم. اگه کادوم رو نذاری باهات قهر می‌شم.

صبح ساعت 6 که بیدار می‌شوی سریع می‌زنی بیرون دنبال روزیت. بعد هم که کلاس حسابداری دولتی آنقدر خسته‌ات می‌کند که 2 تا قرص پروفن هم نمی‌تواند آرامت کند. تازه قرار هم داری و باران هم می‌بارد و میدان ولیعصر هم ترافیک است.

اما گاهی وقت‌ها بعضی چیزها آنقدر لذب بخش هست برایت که حتی دلت می‌خواهد خاطره‌اش را نگه داری. یا اصلاً بعضی چیزها آنقدر خستگیت را در می‌آورد که اصلاً انگار خسته نبودی.

مثلاً یکیش همین امشب.

وقتی با همه‌ی خستگی لیوان چای منزل آقای مهندس م... را می‌خوردم و او از خاطراتش در دوران دبیرستان یا از خاطراتش در تشعییع جنازه‌ی شهید مرتضی توکلی برایم تعرف می‌کرد و یا هزار صحبت خوب و زیبای دیگر. از خرید خارجی تا کتاب تعرفه و یاداشت‌های توضیحی و  قواعد شش گانه و مکتب و هزار حرف خوب‌تر، همه‌ی خستگی‌ام را در می‌کند. تازه تخمه ‌هم می‌شکستیم. بعد هم با رد و بدل کردن کتاب، 2 ساعت صحبت را خاتمه دادیم و خانه‌ی دوستِ برادر بزرگتر را ترک ‌کردم تا وارد خیابان‌ِ سرد ولیعصر  بشوم.

تاکسی که نیست. باید یک ماشین دیگر سوار شوم و می‌شوم. پرایدی که سوار شدم داشت از بلندگوهایش صدای احمد شاملو می‌آمد. به راننده که دقت کردم، دیدم پیرمردی خوش تیپ و سر زنده است. کمی هم بحث شاملو. این دیگر کامل همه‌ی خستگی‌ام را در آورد.

اتبوس 7تیر – محلاتی هم جای خوبی است برای خوابیدن.

پ‌ن 1: ای دل ار سيل فنا بنياد هستی برکند

چون تو را نوح است کشتيبان ز طوفان غم مخور

پ‌ن 2: می‌خواهم آب شوم در گستره‌ی افق

 آنجا که دریا به آخر می‌رسد

 و آسمان آغاز می‌شود

 می‌خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم

 حس می‌کنم و می‌دانم

 دست می‌سایم و می‌ترسم

 باور می‌کنم و امیدوارم

 که هیچ چیز با آن به عناد بر نخیزد.

     پ‌ن 1: یلدای ما هم گذشت.