حذف شد

"صبح سا عت 5:30 پست دادم و آمدم باتوم را تحويل دادم و رفتم برای صبحانه و کمی با طبيعت پشت ستاد حال کردم و رفتم صبحانه نان و پنير و شير و خرما بود، خوردم و با علی سپهری و طاهر غفاری صحبت کرديم و رفتيم صبح گاه، آمار داديم و آمدم ساختمان ایثارگران و با مرتضی آمديم پيش اسلام‌جو. شروع به کار مرخصی کردم. دنبال امضاء‌های آن بودم و اسلام‌جو هم امضاء کرد. دهقان کمک کرد و کلی سر واحد جانبازان کار کردم. معرفی نامه‌هايم را هم برای نظام وظيفه گرفتم و زنگ زدم به مامان که آمد لشکر و مرتضی صدايم کرد که رفتم آنها را به مامان دادم. و رفت. دسينه هم 1 سر رسيد به مامان داد. در اتاق جانبازان، اسلام‌جو رفت مرخصی و کل کارهای جانبازان را انجام دادم. و حدود 10 جانباز را حل کردم. که يکی هم از بچه‌های گردان کميل سال 65 در عملیات شلمچه بود که کلی حلش کردم. بعد از ظهر هم با دسينه تا ساعت 4:30 در اتاق شهدا کار کرديم و بعد هم آمدم خانه. مامان در پادگان سپاه صحبت کرده بود که قرار شده بود تصفيه را زود بدهند. رفتم حمام و کمی غذا خوردم. امروز روز خوبی برايم بود."

3 سال پيش این متن را در دفتر خاطراتم نوشتم.

 22 ارديبهشت آخرين روز حضور من در لشکر 27 محمد رسول الله بود.

شايد کم خدمت کردم. اما به جرعت می توانم بگويم که هرچه دارم از همان 2 يا 3 ماه خدمتم در واحد ایثارگران لشکر 27 بوده. آنجا هيچ وقت برايم سربازی نبود. چیزی بهتر از سربازی. شاید چیزی شبیه خدمت. خدمت به آنهايی که نزديکی زيادی با آنها احساس می کردم. يکی برايم از گردان کميل و کانال ماهی و حتی این که يادش می‌آمد چگونه حميدرضا زخمی شده بود و يا این که چگونه برادران شاداب «2 برادر که اسمشان امروز اسم خيابانی در همين نزديکی دانشکده ما است؛ خيابان برادران‌شاداب به موازات خيابان طالقانی و از خيابان ایرانشهر - روبروی پارک هنرمندان - شروع می‌شود و تا خيابان ويلا ادامه دارد.» به فاصله کمتر از چند دقيقه از هم شهيد شدند. آنهم با گلوله مستقيم دوشکاچی تانک عراقی.

به جرات می‌توانم بگويم که هرچه دارم از همان چايی گذاشتن جلوی آقا هوشنگ غلامی که ما او را به نام عمو هوشنگ می‌شناختیم؛ است. کسی که تنها آرزويش رفتن به فلسطين و آزاد کردن حاج احمد متوسليان بود و هميشه برايم جالب بود که او بدون هيچ در زدنی وارد اتاق حاج حسين همدانی می‌شد.

آن روزها گذشت و امروز با علی آقای حدادی به نمايشگاه کتاب می‌روم و در کتاب‌نیوز آقای محمدرضا حدادی به من کار با نرم افزار کوآرک ياد می‌دهد.

شاید آن روزها هیچ‌وقت فکر ابن را نمی‌کردم که 3 سال آینده در فکر تاسیس شرکت ترخیص کالا باشم. کتاب ناتور دشت بخوانم و مطالب اون شب را در وبلاگم بگذارم.

فقط 3 سال از اون شب که تا صبحش را پست دادم، می‌گذرد. فقط 3 سال.

پ‌ن۱: متن بالا اصلاً ویرایش نشد و دقیقاً خود متن را گذاشتم.

پ‌ن۲: عکس بالا، عکس زمانه آموزشی است.

قالب تعمیر می‌کنیم

گل لقد می‌کنیم

آب حوض می‌کشیم

قالب وب‌لاگ عوض می‌کنیم

پ‌ن1: اونقدر سیریش آقا سلمان شدیم تا چشش را در آوردیم که قالب برای ما نگارش فرمایند.

         امروز که هیچ؛ فردا هم احتمالاً چشم مبارکشان در می‌آید برای قالب نویسی.

پ‌ن2: خدا کنه که درست بشه.

پ‌ن3: بنشینیم بر لب جوی؛ عمر هم خودش می‌گذرد.

يادم می‌آيد از موقعی که من بچه بودم و دبستان می‌رفتم، رهبر انقلاب ایران «آيت الله خامنه‌ای» از ميدان پاستور تهران، به مسئولين آن موقع نظام هشدار می‌داد که تهاجم بزرگ و حمله‌ای از نوع فرهنگيش ایران را تهديد می‌کند.

اما ذهنم آنقدر یاری نمی‌کند که يادم بياد مسئولين آن موقع چه اقداماتی انجام دادند؟

حدود چند سالی است که بعد از عيد نوروز، و پس از فضاحت‌های 13 بدر، نيروی‌انتظامی‌به صرافت می‌افتد که با بدحجابی برخورد کند. اما هيچگاه دقيقاً معلوم نمی‌کند که چه برخوردی! بزند؟ «ببرد؟ دوستانه تذکر دهد؟ يا ....؟»