صبح حدود ساعت 9 از خواب بيدار شدم و سات 9:30 بود که از خانه زدم بيرون.

رسيدم سر کلاس که خانم شعبانی هنوز نيامده بود. "برای اولين بار بود که زود تر از او سر کلاس حاضر می‌شدم". تا ساعت 1 سر کلاس بودم و بعد هم با طيب رفتيم کتابخانه که کتاب ها را تحويل داديم و با هم يک چای هم در مغازه آقا مرتضی خورديم و کمی در مورد کار صحبت کرديم. اون رفت سر کلاس و من هم رفتم ديوان و کمی کتاب خواندم.

هادی آمد دانشگاه و با هم رفتيم نهار بخوريم. «من هات داگ خوردم و هادی ژانبون دو نونه که تازه بعدشم می‌گفت هنوز سير نشدم». بعد از نهار هم رفتيم اخراجی‌ها ديديم. (اخراجی ها فيلم خيلی قشنگی بود که دارم براش چيزهایی می‌نويسم. تمام که شد حتماً می‌گذارم اینجا).

بعد از فيلم با هم آمديم دانشکده و به همراه آقا رضا شايسته‌فر رفتيم چايی خورديم که آقای ميراسدی آمد که کلی با او خوش و بش کرديم و به همراه خانم حدادی (همسر آقای ميراسدی) از من قول گرفتند که نهار بدم. حدود يک ساعتی با آنها صحبت کردم؛ بيشتر صحبت ها در مورد آقای هاشمی و ازدواجش با شيرين حيدری و بوی‌فرند (boy frind) پيدا کردن خانم قادری مقدم بود که بوی فرند ( boy frind ) سحر خانم قادری مقدم  روی ایشان خیلی غيرت هم دارند!.

بعد از خدا حافظی با آقای مير اسدی رفتم کلاس، البته با 45 دقيقه تاخير. آقای نقدی هم داشت مثل هميشه درس می داد.

کلاس که تمام شد با علی حق بين آمدم خانه.

رسیدم خانه و به اینترنت وصل شدم که دیدم ..........  پی ام PM  داده که بیا دوستیمان را تمام کنیم. کمی با Sms باهاش صحبت کردم و رفتم شام خوردم.

افسانه حسنی زنگ زد که اصلاً حال جواب دادن نداشتم. بعدشم رويا زنگ زد که کمی باهاش صحبت کردم و بعد هم خوابيدم .

صبح حدد ساعت 11 از خواب بيدار شدم و کمی کتاب خواندم و آمدم پايين.  نهار خوردم و بعد هم باز رفتم اتاقم و آنجا را مرتب کردم.

امروز کتاب قلندر و قلعه نوشته سيد يحيی يثربی راتمام کردم و کتاب اینکوترمز2000 را شروع کردم. با خودم قرار گذاشتم که هر هفته یک کتاب مربوط به درسم را بخوانم و یک کتاب غير درسی. اینکوترمز کتاب آسانی است، اما بايد خوب بفهممش.

فردا 14فروردين است و باز دوباره صبح زود بروم دنبال کار و زندگی. باز دوباره روز از نو، روزی از نو.

باز دوباره شروع يک سال جديد، با هيجان و انرژی فراوان.

سالی که گذشت سال خوبی بود. خوبی هايش خواسته خدا بود و بدی هايش را هم شايد خدا می‌خواسته. شايد هم چيزهايی را که من بدی می‌ناممشان، بدی نباشد. سالی که همه چيزش زيبا بود، حتی سختی‌هايش.

سالی که قشنگ احساس کردم که خدا چقدر دوستم دارد و به خاطر همين دوست داشتن، دوستان مهربانی را برای هدايتم بر سر راهم قرار داده است.

شايد اگر جريان  و فحش شنيدن از آقا داوود «دوست پسر ........» نبود، امروز اینقدر با هادی دوستیمان نزدیک نبود.

دوستی که چه عرض کنم، او مرا دوست می داند و من خودم را هميشه شاگردش. با آن‌که هميشه اذيتش می‌کنم و پول‌هايش را خرج نهار خودم می کنم، اما او را به چشم یک سنگ صبور برای خودم می‌دانم. کسی که هر وقت سختی‌ها بهم فشار می‌ياورد، با او درد و دل می‌کنم. و او مثل هميشه خيلی آرام به من می‌گويد:

"ان مع العسر یسری" «به درستی که بعد از هر سختی، راحتی است».

هر که در این بزم مُقرب تر است / جام بلا بيشترش می دهند

مرغ زيرک چون به دام افتد تحمل بايدش

همين حرف هايش مانند آبی است که روی آتشم ريخته می‌شود.

شايد اگر نشريه ديوان را خدا بر سر راهم قرار نداده بود، هيچ وقت با سيد هادی ميراسدی، رامين نوری، ناهيد لاله، ليدا قلی زاده، سارا عبدالمحمدی و مصطفی بحرينی آشنا نمی‌شدم.

اگر ديوان نبود، هيچ وقت همايش بين‌الملی (( صنعت بيمه، چالش ها و فرصت ها )) راه نمی‌افتاد و من هم هيچ وقت نمی‌توانستم چترم را بر سر بچه های ایران 1404 و کتاب نيوز باز کنم و از کمال و معرفتشان ، سر سوزنی بهره ببرم.

اگر همايش نبود، هيچ وقت شايد نمی‌توانستم با آقا مسعود لطفی و بچه‌های مشاور جوان آشنا بشوم.

خدا را شکر می کنم که نشريه ديوان را بر سر راهم قرار داد، تا از آن همايشی خارج شود که این همه به من سود برساند.

يک سال گذشت و فردا « 14/1/1386 » است. يک سال از عمرم می‌گزرد و 365 روز به مرگ نزديک‌تر می‌شوم و نامه ی اعمالم را سياه‌تر از همیشه می‌بینم.

يک سالی که به قول خودم "کلی کيا و بيايم بيشتر شده"، اما هنوز همان آقايی هستم که بودم.

هنوز (( بچه ها )) زنگ می‌زنند که داريم می‌رويم کوه، حتماً بيا.

هنوز (( ..... )) زنگ می‌زند که فردا شب (( .... )) است، بيا.

هنوز شب‌ها که می‌خوابم از خودم حالم به هم می‌خورد، چون آنقدر گناه کرده‌ام که بوی لجن گرفته‌ام.

در چارسوق بودن عمری خلاف کرديم // از ابتدا نبوديم، بيهوده لاف کرديم

با این همه خلافُ رندیُ بد حسابی // شب ها چه گريه هايی زيرلحاف کرديم

خدا مرا به خاطر همه گناهانی که می‌کنم و با هزار دليل عقل تو جيهش می‌کنم و آنهايی را هم که نتوانم توجيه کنم، دست به انکار خودش و پيامبرش و معادش می‌زنم، ببخشايد.

این حرف‌ها را هيچ جا نمی‌توانستم بزنم بجز اینجا.

سال 85 سال خوبی بود ، چون مريم خانم غفاری بعد از تمام کردن رشته رياضي در دانشگاه تهران، توانست رتبه 103 کنکور را بياورد و در رشته حقوق در همان دانشگاه ادامه تحصيل بدهد «این شايد بهترين خبری بود که امسال شنیدم».

سال 85 سال زيبايی بود. همه‌اش زيبا بود. مريضی بابا، ديوان، همايش، فحش شنيدن از داوود، کدورت‌ها، نهار خوردن در کتاب نيوز.

همه‌اش زيبا بود، چون خدا زيبا بود.

باز دوباره بايد شب زود بخوابم تا فردا بتوانم زود بيدار شوم.

ماهی کوچولو گفت: ((هيچ کس زير پای من ننشسته. من خودم عقل و هوش دارم و می فهمم، چشم دارم و می بينم. ))

همسايه به مادر ماهی کوچولو گفت: ((خواهر! آن حلزون پيچ پيچ را يادت می آيد؟ ))

مادر گفت: ((آره خوب گفتی، زياد پاپی بچه ام می شد. بگويم خدا چی کارش کند! ))

ماهی کوچولو گفت: ((بس کن مادر! او رفيق من بود. ))

مادرش گفت: ((رفاقت ماهی و حلزون ديگر نشنيده بوديم! ))

ماهی کوچولو گفت: ((من هم دشمنی ماهی و حلزون نشنيده بودم، اما شما ها سر آن بيچاره را زير آب کرديد. ))

همسايه گفت: ((این حرف ها مال گذشته است. ))

ماهی کوچولو گفت: ((شما خودتان حرف گذشته را پيش کشيديد. ))

مادرش گفت: ((حقش بود بکشيمش؛ يادت رفته اینجا و آنجا می نشست چه حرف هايی ميزد؟ ))

ماهی کوچولو گفت: ((پس مرا هم بکشيد، چون من هم همان حرف ها را می زنم. ))

چه دردسراتان بدهم! صدای بگو مگو، ماهی های ديگر را هم به آنجا کشاند. حرف های ماهی کوچولو همه را عصبانی کرده بود. يکی از ماهی پيره ها گفت: (( خيال کرده يی به تو رحم می کنيم ؟ ))

ديگری گفت: (( فقط يک گوشمالی کوچولو می خواهد! ))

مادر ماهی سياه گفت: (( برويد کنار! دست به بچه ام نزنيد! ))

يکی ديگر از آنها گفت: (( خانم! وقتی بچه ات را، آنطور که لازمست،  تربيت نمی کنی؛ بايد سزايش را ببينی. ))

همسايه گفت: (( من خجالت می کشم در همسايگی شما زندگی می کنم. ))

ديگری گفت: (( تا کارش به جاهايه باريک نکشيده، بفرستيمش پيش حلزون پيره. ))

ماهی ها تا آمدند ماهی سياه کوچولو را بگيرند، دوستانش او را دوره کردند و از معرکه بيرونش بردند.

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت // آيا چه خطا ديد که از راه خطا رفت

تارفت مراازنظرآن چشم جهان بين//کس واقف مانيست که ازديده چه‌هارفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش// آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم//سيلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتاديم چو آمد غم هجران//در درد بمرديم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان يافت//عمريست که عمرم همه در کار دعا رفت

دی گفت طبيب از سر حسرت چو مرا ديد//هيهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

ای دوست به پرسيدن حافظ قدمی نه//زان پيش که گويند که از دار فنا رفت