سکوتم از رضايت نيست

دلم اهل شکايت نيست

هزار شاکي خودش داره

خودش گير گرفتار

همون بهتر که ساکت باشه اين دل

جدا از اين ضوابط باشه اين دل

از اين بد تر نشه رسوايي ما

که تنها تر نشه تنهايي ما

که کار ما گذشته از شکايت

.

.

.

پ‌ن 1: معجزه هم شاید راه به جایی نبردگاهی

پ‌ن 2: دلخوشیم به این که شاید سحر رو یک روزببینیم

حق با تو بود از غم غربت شکسته‌ام

بگذار صادقانه بگویم که خسته‌ام

از زماني كه وارد عرصه اينترنت و چت شدم حدود 10 سال مي‌گذرد. تقريباً سال 78 يا 79 بود كه با كامپيوتر و اين آشنايي با آشنا شدن با اينترنت همراه بود.

از همان روز اول هم تقريباً پايم به چت باز شد. يادم مي‌آيد آن موقع‌ها سايت زن بود و سروش و ....

بعدها هم تقريباً در تمام مسنجرهايي كه در اين فضاي مثلاً مجازي «البته براي من واقعي» كه وجود دارد ثبت نام كردم و روي تمام آن‌ها هم كلي دوست خوب دارم كه كلي هم با هم صميمي هستيم.

چند وقتي است تكنولوژي شاتل به خانه ما هم رسيده است و ما هم هميشه On هستيم البته با چندين مسنجر.

ديشب كامپيوتر را روشن كردم و رفتم شام، بعد هم كه علي رضا آمد و كلي با مريم و فاطمه بازي كردم. البته جلوي تمام آن‌ها هم نوشتم Not At My Desk. بعد از برگشتن فقط فحش بود كه خواندم و اين كه چرا جواب نمي‌دهي. آن هم نه از يك يا دو نفر. از كلي نفر.